آغوشِ آخر، گره خوردنِ همین دست هایِ مردانه و زره پوش بود دورِ تنِ کوچکی که پناهی جز سینۀ بابا نداشت. صورتِ کوچکی که رویِ سینۀ محکمِ پدر پنهان شد و دست هایِ ظریفی که با تمامِ جان به لباسِ رزمِ او چنگ زد. دخترِ باباییِ قصۀ ما، تو همین بغل، بویِ تنِ بابا را برایِ روزهایِ تازیانه و خرابه، تویِ سینه اش قایم کرد؛ ثانیه هایی که دلش میخواست زمان همانجا، وسطِ همان بیابان بایستد و این آغوشِ گرم، هیچ وقت تمام نشود.
امر به معروف و نهی از منکر: در وصیتش به برادرش محمد بن حنفیه نوشته بود: من نه جاه طلبم، نه کامجو، نه آشوبگرم و نه ستمگر. من قیام کردم تا امت پیامبرم را اصلاح کنم. من می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم.
شبِ عبدالله، شبِ غیرت است؛ شبِ آنان که در لحظه خطر، پشتِ امام را خالی نمی کنند. عبدالله کودک بود، اما نشان داد مردانگی در ایستادن به هنگام خطر است.
عبادت خداوند: شب آخر به برادرش ابوالفضل گفته بود: به دشمن بگو امشب را به ما مهلت بدهد تا به نماز و دعا و استغفار مشغول شویم خدا می داند که من نماز و دعا و قرآن خواندن را بسیار دوست می دارم.
شهید معصوم نیست و ممکن است اشتباه کرده باشد؛ مثل حر که راه را به روی حسین بن علی علیه السلام بست ولی جزو شهدای کربلاست؛ مهم آن لحظه توبه و برگشت است.
جوانمردی: در منطقه شراف، به لشکر حر که رسید، به همراهانش دستور داد افراد دشمن و مرکب هایشان را سیراب کنند. امام حتی بعضی از سربازان حر را با دست خود سیراب کرد.
